Hoe kon je tegelijkertijd 80 uur per week werken, 40 uur per week studeren aan de universiteit in Londen, een topprestatie leveren in een bodybuildingwedstrijd, zonder dat dit ten koste ging van je privéleven en slaap? Dat is toch mentaal en fysiek onmogelijk?

Sommigen vinden het moeilijk om te accepteren dat hun eigen mentale grenzen hen limiteren in hetgeen dat ze willen bereiken. Wij zijn allen op een bepaalde manier geconditioneerd vanuit onze jeugd, waarbij we het grootste deel van wat we leren voor waar aannemen. Dat houdt in, dat degenen die dit zeggen: A) denken dat het inderdaad onmogelijk is, maar nog waarschijnlijker; B) weten dat zij dit ook kunnen, maar mentaal (nog) niet sterk genoeg zijn om actie te ondernemen en dit over een zeer lange tijd – met vallen en opstaan – niet kunnen volhouden. Degene(n) met succes een kopje kleiner maken, is dan vaak de eenvoudigste manier om zichzelf belangrijker te maken. Ik hoop oprecht dat er zo veel mogelijk mensen tot de conclusie komen dat zij zelf de veroorzaker zijn van hun ‘beperkingen’ en hier dus ook zelf iets aan kunnen veranderen. Als je gelooft dat je iets echt kunt bereiken, dan lukt het ook.

Dus je had één jaar lang wekelijks nog slechts 48 uur over voor slaap, training, koken en huishouden, sociale activiteiten, ontspanning e.d.?

In theorie wel, maar zoals Arnold Schwarzenegger zei: ‘’Break the rules in order to succeed’’. Welke student besteed er nou daadwerkelijk 40 uur per week aan zijn/haar studie? Ik in elk geval niet. Velen (net als ik vroeger) reserveren deze tijd echter wel hiervoor in hun hoofd en beperken zichzelf daardoor i.p.v. het plannen van andere activiteiten met een groter doel (dus niet Call of Duty of TV kijken). Ofwel, het was aan mij om deze universitaire studie in minder dan twintig uur per week te voltooien. Qua werkzaamheden zat ik wel op ruim 80 uur per week ( werkzaamheden binnen mijn onderneming, doceren, fysiotherapie, personal training en administratie). Daarmee had ik nog 68 uur per week over. Gedurende de wedstrijdvoorbereiding trainde ik ongeveer drie keer een uur per dag, waarna er 47 uren overbleven. Daarnaast vind/vond ik ook dat mijn lieve vriendin Jessica recht had/heeft op mijn tijd en aandacht. Alles moest gepland worden. Gedurende mijn wedstrijdvoorbereiding sliep ik uiteindelijk gemiddeld zo’n drie tot vijf uur per nacht. Gezond? Nee. Mogelijk? Ja. Spijt van? Nooit.

Wat als je niet genoeg tijd hebt om te doen wat je wilt?

Ieder persoon heeft zeven keer 24 uur = 168 uur per week te besteden. ‘’Ik heb geen tijd’’, kan dus nooit een argument zijn, sinds iedereen – zolang levend – over exact evenveel tijd beschikt. Het verschil zit ‘m in hoe je deze tijd besteed. Andere prioriteiten? Geen probleem! Stel jezelf eerst de vraag: ‘’Wat maakt mij gelukkig, en waarom?’’. Of beter nog: ‘’Als vandaag de laatste dag zou zijn dat ik leef, zou ik dan doen wat ik vandaag ga doen?’’ Indien het antwoord op de laatste vraag structureel ‘nee’ is, is het tijd om iets te veranderen.

Ik moet zo enorm veel veranderen! Waar moet ik beginnen?

Nadat je jezelf de vraag hebt gesteld wat je doelen zijn en waarom je je doel(en) wilt bereiken, is het tijd om te beginnen te filteren. Wat doe je momenteel om je korte- en langetermijndoel(en) te bereiken? Welke goede en slechte gewoonten heb je en waarom doe je dit? Welke mensen waarmee je de meeste tijd doorbrengt, weerhouden jou ervan de beste versie van jezelf te worden? Oh en wacht, voordat je hen beschuldigt van het ontbreken van jouw succes: schop hen – figuurlijk gezien –  uit je leven, bereik je doelen en kijk af en toe eens fluitend achterom. Enjoy the road ahead!